گاه شمار وقایع مهم در پزشکی هسته ای
تاريخچه پزشكي هسته اي:
يكي از روشهاي تشخيصي و درماني ارزشمند در طب، پزشكي هسته اي مي باشد.
كه تبلور آن از ابتدا تا كنون تلفيقي از كشفيات مهم تاريخي بوده است. اولين جرقه در
سال ۱۸۹۵ با كشف اشعه X و در ۱۹۳۴ با كشف مواد راديواكتيو زده شد. اولين
استفاده كلينيكي مواد راديواكتيو، در سال ۱۹۳۷ جهت درمان لوسمي در دانشگاه
كاليفرنيا در بركلي بود. بعــــــد از آن در ۱۹۴۶ با استــــــفاده از اين مواد توانستند در
يك بيمار مبتلا به سرطان تيروئـــــيد از پيشرفت اين بيماري جلوگيري كنند.
البته تا ۱۹۵۰ كاربرد كلينيكي مواد راديواكتيو بطور شايع رواج نيافت و مسكوت
ماند. طي سالهاي بعد از آن متخصصين و فيزيكدانان به اين واقعيت پي بردند كه مي
توان از تجمع راديو داروها در ارگان هدف تصاويري از آن تهيه نمود و يا به درمان
بافت آسيب ديده كمك نمود. بطوريكه در اواسط دهه ۶۰ مطالعات بسياري در
خصوص طراحي تجهيزات لازم آغاز گشت. در دهه ۱۹۷۰ توانستند با جاروب
نمودن از ارگانهاي ديگر بدن مانند كبد و طحال، تومورهاي مغزي و مجاري گوارشي
تصاويري را تهيه نمايند. و در دهه ۱۹۸۰ از راديو داروها جهت تشخيص بيماريهاي
قلبي استفاده نمودند و هم اكنون نيز با ضريب اطمينان بسيار بالايي از پزشكي هسته
اي در درمان و تشخيص و پيگيري روند درمان بيماريها استفاده مي گردد.
تــــاريخ حدوث وقايع مــهم در پزشكي هسته اي:
۱۸۹۶ - هنري بكرل(Henri Becquerel) اشعه مرموز ساطع شده از اورانيوم
را كشف كرد.
۱۸۹۷ - ماري كوري(Marie Curie) اين تابش مرموز را راديواكتيوينه ناميد.
۱۹۰۱ - هنــري الكـــسا نــــدر دانــــلوس (Henri Alexandre Danlos) و
يوگن بلاچ (Eugene Bloch) راديوم را در تماس با ناراحتي پوستي توبركولوز
قرار دارند.
۱۹۰۳ - الكــــــســــاندر گراهـــام بل (Alexander Graham Bell) جاگذاري
منبع اورانيوم در داخل و يا نزديكي بافت تومورال را پيشنهاد نمود.
۱۹۱۳ - فــــردريــــك پــــروســچر (Frederick Proescher) براي اولين بار
مطالعه درمان بيماريهاي مختلف را بتوسط تزريق ور يدي اروانيوم را بنيان نهاد.
۱۹۲۴ - جرج. د. هوسي (Georg de Hevesy) كريستينسن (J.A.
Christiansen) و لومـــــهولت (Sven Lomholt)، اولين رديـــــــاب
راديواكتيو (210Pbو210Bi) را بر روي حيـــــــوانات آزمايش نمودند.
۱۹۳۲ - ارنست لارنس (Ernest O. Lawrence) و استانلي ليوينگستون
(M. Stanley Livingston) اولين ذره را بدون استفاده از ولـــتاژ هاي بالا(High Voltage ) و بواسطه شتاب دادن يونهاي نوري توليد نمودند. اين اولين گام
در توليد مقادير قابل توجه راديو نوكلو ئيدها بود.
۱۹۳۶ - جان لارنس (John H. Lawrence) و برادرش ارنست(Ernest) اولين كاربرد كلينيكي راديو نوكلو ئيدهاي خاص را در درمان لوسمي بوسيلهP 32
بنيان نهادند.
۱۹۳۷ - جان ليـــــوينگود (John Livingood)، فــرد فيــــــــر برادر( Fred Fairbrother) و گليــــن سيبورگ Glenn Seaborg)، 59Fe) را كشف
كردند.
۱۹۳۹ - اميليو سگره (Emilio Segre) و گلين سيبورگ (Glenn Seaborg) تكنسيم m99 را كشف كردند.
۱۹۴۰ - راكفلر (Rockefeller) اولين سيكلو ترون را جهت توليد راديوايزوتوپهاي
ويژه پزشكي در دانشگاه واشنگتن اختصاص داد.
۱۹۴۶ - ســـا مو ئل. ام. ســـــدلــــــين (Samuel M. Seidlin)
لئــــو.د.مارينــــلي( Leo.D.Marinelli) و اليــــــنور اشري (Eleanor Oshry) , يك بيمار با سرطان تيروئيد را با 131 Iدرمان كردند.
۱۹۴۷ - بنـــديكت كاسن (Benedict Cassen) يد راديواكتـــــــيو را جهت
تشخيـــــــص و افتراق ندولــــــــهاي بد خيم و خوش خيم تيروئيد بكار برد.
۱۹۴۸ - آزمايشگاه ابت(Abbott) استــفاده از راديو ايزوتوپها را آغاز نمود.
۱۹۵۰ - ك. آر. كــــريســــپل(K.R. Crispell) و جان. پ. استراسلي( John P. Storaasli) سرم آلبومين انساني نشاندار شده با I 131را براي تصويربرداري از
حجم خون داخل قلب استفاده نمودند.
۱۹۵۱ - سازمان دارو و غذاي آمريكا ( FDA ), استفاده از I 131را براي
بيماريهاي تيروئيد تأييد نمود. اين اولين مصوبه FDA در رابطه با راديو ايزوتوپها
بود.
۱۹۵۳ - گوردن براونل(Gordon Brownell) و اچ. اچ. سويت (H.H.
Sweet ) يك آشكارساز پوزيــــــــتروني را، بر اساس شناسايي فوتـــــونهاي حاصل
از پديده فنا و شمارش برخــــوردهاي حاصل ساخت.
۱۹۵۴ - ديويد كول ( David Kuhl )يك سيستم ثبت فوتوني را براي اسكنــينگ
( Scanning) راديو نــــــوكلئيــــــدها اختراع كرد. اين پيشرفت پزشكي هســـــته اي
را هم جهت با راديــــــولوژي به سمت پيشرفتهاي بيـــــشتر هدايت نمود
۱۹۵۵ - ركس هاف( Rex Huff) ميزان خروجي قلب را با استفاده از سرم آلبومين انساني نشاندار شده با 131 I اندازه گيري نمود.
۱۹۵۸ - هــال انگـــــر ( Hal Anger) دوربين سنتيلا سيون را اختراع نمود.
بــــدينوسيله تصويربرداري ديناميك نيز در پزشكي هسته اي مقدور گشت.
۱۹۶۰ - لوئيس. ج. استا نگ( (Louis G. Stang و پاؤل( جيم) ريچارد Powell (Jim) Richards دز آگهي فروش ژنراتـــــــــورهاي تكنسيـــم m99 و
ديگر ژنراتـــــورهاي ساخت آزمــــــــايشگاه ملــي بروك هــــــون (Brookhaven)
را تبليغ كردند.
تا آن زمان هنوز تكسنيم m99 در پزشكي هسته اي استفاده نشده بود.
۱۹۶۲ - ديويد كول (David Kuhl) بازسازي تصاوير توموگرافي نشر شده را
ابداع نمود. بعدها اين روش SPECT, PET نام گرفت.
تعميم اين روش در راديولوژي همان CT مي باشد.
۱۹۶۳ - FDA تنظيم ملزومات و قوانين داروهاي جديد مرتبط با راديو داروها را به
سازمان انرژي اتمي واگذار نمود.
۱۹۶۹ - سي.ال.ادوارد( C.L.Edwards تجمع 67Ga ) را در سرطان گزارش نمود.
۱۹۷۰ - FDA اعلام نمود كه با توجه به كاربردهاي اين مواد، راديـــــــو داروها
را مي توان با عنوان دارو خطاب نمود. ايـــــن روند تا ژوئن ۱۹۷۷كاملاً جا افتاد.
۱۹۷۱ - سازمان پــــزشكي آمريكا پزشـــكي هسته اي را به عنوان يكي از شاخه
هاي طب به رسميت شناخت.
۱۹۷۳ - اچ ويلــــــــيـــــــــام استـــــراس (H. William Strauss)، تست
ورزش را بعنوان اسكن ميوكارد معرفي نمود.
۱۹۷۶ - جان كـــيز(John Keyes ) اولين دوربين SPECT را طراحي نمود و
رونالد جازاك اولين هــد ( Head ) دوربين SPECT را طراحي كرد.
۱۹۷۸ - ديـــــــويـــد گــــــــلدنبـــــــرگ( David Goldenberg) از آنتي بادي
هاي نشاندار شده با مواد راديواكتيو جهت تصويربرداري از تومورها استفاده نمود.
۱۹۸۱ - جــي. پـــــي. مـــچ ( J.P. Mach) آنتي بادي هاي تك كلني نشاندار شده
با مواد راديواكتيو را جهت تصـــــويربرداري از تومورها بكار برد.
۱۹۸۲ - استيو لارسون ( Steve Larson) و جف كاراسكو ايلو(Jeff
Carrasquillo) بيـــــــماران سرطاني ملانـــــوماي بد خــــيم را با آنتـــــي بادي هاي تك كلني نشاندار شده با I131 تحت درمان قرار داد.
۱۹۸۹ - FDA اولـــــين راديو داروي پـوزيترون Rb) 82) را جهت
تصويربرداري پرفيوزن ملانوما تصويب نمود.
۱۹۹۲ - FDA ,اولين راديو داروي آنتـــي بادي تك كلني را جهت
تصــــويربـــرداري از تومور تصويب كرد.
